Nieuwsbrief september nr.2 2017

Nieuwsbrief september (2)  2017

Hallo Gastvrij Heuvellandfans,

Ja ja, ik weet het, dit is weer een veel te lange nieuwsbrief!
De kans bestaat daardoor dat je hem niet helemaal gaat lezen en dat zou jammer en zonde zijn omdat Annet ons nog zo heeft geleerd dat je to the point moet zijn in een nieuwsbrief en een opsomming moet maken waardoor je als lezer/ontvanger snel een keuze kunt maken over wat je wel en vooral niet gaat lezen….
Nou, jammer dan voor deze keer en de vorige keren. Ik moet even wat kwijt en ben desperate op zoek naar ambassadeurs want het is
vijf over twaalf!!
Dus we maken even een uitzondering vooral omdat we hier niet iets moeten verkopen maar omdat we moeten werken aan ons imago hetgeen de instroom op de scholen op midden- en lange termijn hopelijk gaat bevorderen en daar hebben we jullie ondernemers allemaal hard voor nodig!!

https://dewerelddraaitdoor.bnnvara.nl/media/376389
Dit is de link waar ik deze nieuwsbrief graag mee wil beginnen.
Robbert Dijkgraaf raakt hem wel erg lekker in een heel duidelijk verhaal.
Waar in de kern wordt uitgelegd dat economische drang nooit moet winnen van of direct onderdeel moet zijn van de kwaliteitsslag die gemaakt moet worden. Het moet een tool blijven en vooral geen doel; weet je nog? Fout vertaald toentertijd!
Dank je wel Robbert!

In het nieuws afgelopen week: verenigingen krijgen steeds minder leden omdat mensen meer gaan fietsen, sporten, fitnessen enz.
Restaurants krijgen steeds minder eters omdat mensen vaker thuis koken omdat ze via cursussen, workshops, vakbladen en andere media heel veel info krijgen over hoe je dit zelf kunt doen en veel goedkoper lekker thuis kunt blijven.
Hier ligt wel een relatie denk ik dan, het zoeken naar rust vooral, het even niet hoeven, druk van de ketel halen…… en die druk is hoog!
We vertalen het gevolg vaak als individualisering maar in feite is het uitwijken naar rustige momenten….in mijn beeld het begin van massaal ontlopen van een veel te druk leven waar sociale media, hype gedrag en branie en sensatie een bepalende rol spelen. En als je niet meedoet ben je het haasje.
Je merkt steeds vaker dat mensen aan rust toe zijn, even op het zijspoor. In de vereniging maar ook in veel vooral grotere restaurants krijg je hier de kans niet toe; iedereen zit te appen of kijkt iedere minuut op de telefoon, vervolgens wordt het laatste nieuws gedeeld van de sociale media en voordat je het weet zit je weer in het drukke schema van alledag. Wat ons opvalt in ons restaurant is dat ook oudere mensen, ruim over de 60, dit geregeld doen. Echt bang dat ze iets missen!
Nu hebben wij met de meeste gasten een zeer goede band want als ik dan die telefoon “tijdelijk in beslag Neem” reageert men meestal met: “oh ja, sorry, dom van me” of “dank je, je hebt helemaal gelijk” en “ik wordt nu echt bewust ervan hoe moeilijk het is om dat ding weg te leggen of uit te zetten”.
Als ondernemer kan het ook in je voordeel werken.
Een kans biedt zich aan om extra onderscheidend te werken.
Door er op een leuke manier op in te spelen is de toegevoegde waarde ook meteen duidelijk.
Dan is het “winst” op voorhand, je hebt meteen goed contact met je gasten en ook die vorm van aandacht, mits goed aangebracht, kan bijdragen aan goed gastheerschap. De actie daarna moet natuurlijk wel indruk wekken, je moet dat wel waarmaken want anders wordt het een fake verhaal.
Dat is ook waar het misgaat bij storytelling. Een prachtig verhaal, sprookjesachtig verbeeld, lokt je naar een locatie. Daar aangekomen kan geen enkel onderdeel van wat je “belooft” is waargemaakt worden. Heel vaak omdat de mensen, kennis en middelen niet aanwezig zijn om het beloofde in te vullen.
Korte termijn denken noem ik dat. Maar je mag ook zeggen, de boel bedonderen of voor de gek houden.

Deze week in de krant:
Flexwerk niet meer van deze tijd. De economie draait beter dus kunnen we ook weer meer vaste contracten aanbieden.
Helemaal mee eens denk ik dan maar zie gelijk dat het maar ten dele wordt ondersteund.
Het was natuurlijk ook erg makkelijk en efficiënt, maar ook een stuk duurder.
Geen ziekteverzuim, geen personeelsadministratie, geen sores als het gaat om salaris gesprekken, beoordeling- en functioneringsgesprekken en meer van dat soort zaken.
Natuurlijk is dit alleen maar korte termijn denken want hoe creëer je nu een team dat het hele jaar voor je klaar staat, het bedrijf een naam en karakter geeft, gepaste trots genereert door teamwork, ervoor gaan, training on The job, processen………….processen?
Ja! De groepsprocessen hebben we voor een groot deel uitgebannen door flexwerk.
Veel te gemakkelijk wordt al snel gezegd dat iemand niet in het team past of niet geheel voldoet en kijken we snel uit naar een ander in plaats van het uiterste eruit halen en bovenaardse krachten aanspreken die dat bewerkstelligen. Commitment is namelijk ook het feit dat je investering als ondernemer waar gemaakt moet worden en bij minder goed functioneren ga je samen aan de slag om alles eruit te halen en vooral om iemand een kans te geven om te slagen in de maatschappij!
Ook dáár ben je ondernemer voor geworden.
Kijk, we moeten ook dóór investeren.
In rustige tijden doe je training on the job, klussen in je bedrijf waar je normaal niet aan toe komt, gesprekken voeren, nieuwe gerechten, nieuwe wijnen en ga zo maar door. Daar betrek je je vaste medewerkers toch ook in. Bekijk het op jaarbasis denk ik dan. Dan ga je maar een keer minder op vakantie als ondernemer of blijft die Rangerover gewoon een droom, ook niets mis mee hoor! Schaam je niet om een droom vooral een droom te laten zijn….
Maar wat het belangrijkste is:
We geven de medewerker het gevoel dat ze erbij horen!
We maken ze echt onderdeel van een bedrijf dat ergens voor staat!
Daaruit worden weer nieuwe leiders geboren!
Verborgen talenten komen veel sneller bovendrijven!
Het is een mooie manier om je continuïteit te waarborgen!
Op midden- en lange termijn kan dat veel opleveren!
Bovendien zit er ook nog een morele kwestie achter verscholen.
We vragen scholen om fatsoenlijke leerlingen af te leveren omdat we ze anders niet kunnen inpassen in ons bedrijf.
Veel bedrijven hebben niet de rek om zo’n leerling boven formatief aan te nemen, hetgeen betekent dat hij of zij volop moeten meedraaien en wij als ondernemer proberen dat goed te draaien door te stellen dat ze het vak dan het snelst leren. Natuurlijk zit daar een kern van waarheid in, zoals in alles maar we moeten wel goed nadenken over de gevolgen van deze actie. De vraag is:
– Hoeveel procent haalt dan de eindstreep?
– Hoe is de training on the job geregeld?
– Hoe groot is de kans dat hier een goede vakman/vrouw uit voort komt?
– Wat betekent dit voor de branche én haar imago op midden- en lange termijn?
Als ik kijk naar de zeer beperkte instroom, het groot aantal leerbedrijven en de huidige stand van zaken dan is het resultaat schokkend!
Dat is over het algemeen niet dóór investeren!@!@ …………..Dat is plukken en stropen!@!@
Suggestie van een collega:
We kennen de leerplicht, dat kost een hoop geld.
Waarom niet de gemeenschap plicht invoeren.
Een bijdrage, fysiek en/of financieel, om de morele verplichting aan te wakkeren om bij te dragen aan een fatsoenlijke opleiding met een goed imago welke een geloofwaardig en degelijk onderdeel is van een totale assemblage van onze toekomstige medewerkers.
Kortom…..stof om over na te denken!
Maar we moeten ook al handelen….
Daarover meer op 7 november, kom alsjeblieft naar die bijeenkomst en steun daarmee ons ambitiestatement!
Draag daarnaast als ondernemer bij aan de omslag die school en bedrijf samen moeten maken,

Gastvrije groet, Jack